Lənkərana ilk dəfə gələndə bu şəhər mənə yad deyildi. Çünki ana tərəfim buralıdır. Özüm Bakıda doğulub böyümüşəm, amma tez-tez gəlib getdiyim üçün Lənkəranın ab-havası, insanları mənə həmişə doğma olub. Bu dəfəki səfərim isə əvvəlkilərdən bir az fərqli idi. Sanki daha diqqətli baxır, daha çox müşahidə edirdim.

Avtobusa mindiyim an diqqətimi çəkən ilk şey sıxlıq oldu. Camaat baş-başa idi, hamı bir yerə tələsirdi. Oturacaqlar dolu idi, amma maraqlı və düşündürücü bir mənzərə vardı: oturanların çoxu cavan qızlar idi, ayaq üstə isə yaşlı nənələr, analar dayanmışdı. Bu görüntü məni narahat etdi.

Bizim cəmiyyətimizdə “böyük-kiçik” anlayışı hər zaman mühüm yer tutub. Böyüyə hörmət etmək, ona qayğı göstərmək uşaqlıqdan bizə öyrədilən bir dəyərdir. Amma avtobusda gördüyüm mənzərə bunun hər zaman qorunmadığını göstərirdi. Yaşlı qadınların üzündə yorğunluq açıq-aydın hiss olunurdu. Bəziləri əlində yük tutmuşdu, bəziləri isə güclə ayaqda dayanırdı.

Buna baxmayaraq, oturan gənclərin çoxu sanki bunu görmürdü. Bəziləri telefonuna baxır, bəziləri öz düşüncələrinə dalmışdı. Heç kim yer verməyə tələsmirdi. Bu isə məni düşündürdü: görəsən biz gündəlik həyatın sürətində bəzi vacib dəyərləri unuduruqmu?

Əslində, avtobusda yer vermək kiçik bir hərəkət kimi görünə bilər. Amma bu, insanın daxili mədəniyyətinin göstəricisidir. Böyüyə hörmət sadəcə sözlə deyil, davranışla sübut olunur. Əgər biz belə sadə məqamlarda belə diqqətli olmasaq, daha böyük məsələlərdə necə məsuliyyətli ola bilərik?

Bu hadisə mənə bir daha göstərdi ki, dəyişiklik hər birimizin özündən başlamalıdır. Bəlkə də bir nəfərin etdiyi yaxşılıq başqasına nümunə olar. Bir gənc ayağa qalxıb yer versə, digərləri də bundan təsirlənə bilər. Beləliklə, kiçik addımlar böyük dəyişikliklərin başlanğıcı ola bilər.

Lənkəran mənim üçün həmişə doğma bir yer olaraq qalacaq. Amma bu səfər mənə yalnız xatirələr deyil, həm də düşünmək üçün bir mövzu verdi: biz mədəniyyətimizi necə qoruyuruq və gələcək nəsillərə nə ötürürük?

İzzət Qurbanov